با تو، آهوان اين صحرا دوستان هم‌بازی من‌اند؛

با تو، کوه‌ها حاميان وفادار خاندان من‌اند؛

با تو، زمين گاه‌واره‌يی است که مرا در آغوش خود می‌خواباند؛

ابر حريری است که بر گاه‌واره‌ی من کشيده‌اند؛

و طناب گاه‌واره‌ام را مادرم، که در پس اين کوه‌ها همسايه‌ی ما است در دست خويش دارد.

با تو، دريا با من مهربانی می‌کند؛

با تو، سپيده‌ی هر صبح بر گونه‌ام بوسه می‌زند؛

با تو، نسيم هر لحظه گيسوانم را شانه می‌کند؛

با تو، من با بهار می‌رويم؛

با تو، من در عطر ياس‌ها پخش می‌شوم؛

با تو، با تو من در شيره‌ی هر نبات می‌جوشم؛

با تو، من در هر شکوفه می‌شکفم؛

با تو، من در طلوع لب‌خند می‌زنم، در هر تندر فرياد شوق می‌کشم، در حلقوم مرغان عاشق می‌خوانم، در غلغل چشمه‌ها می‌خندم، در نای جويباران زمزمه می‌کنم.

با تو، من در روح طبيعت پنهانم، در رگ

با تو، من بودن را، زندگی را، شوق را، عشق را، زيبايی را، مهربانی پاک خداوندی را

با تو، من در خلوت اين صحرا، در غربت اين سرزمين، در سکوت اين آسمان، در تنهايی اين بی‌کسی، غرقه‌ی فرياد و خروش و جمعيتم، درختان برادران من‌اند و پرندگان خواهران من‌اند و گل‌ها کودکان من‌اند و اندام هر صخره مردی از خويشان من است و نسيم‌ها قاصدان بشارت گوی من‌اند و «بوی باران، بوی پونه، بوی خاک، شاخه‌های شسته، باران خورده، پاک»: همه خوش‌ترين يادهای من، شيرين‌ترين يادگارهای من‌اند

بی تو من ...

از هبوط، دکتر علی شریعتی